[PSE]Chapter 03 - The Vestal Rat

posted on 11 Oct 2013 06:06 by gazalet
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ The Elysian's War: Apocalypse ครับ
 
 
********************
 
 


 
-แว่น-
 
"ฉันฝากสิ่งนี้ไว้กับเธอ มันเป็นตัวแทนของฉัน ดูแลมันให้ดี และดูแลอลิด้าด้วย"
 
เขายังรักษาสัญญาที่เคยให้กับเจ้าของเดิมของฉัน โดยที่เขาไม่รู้ตัว 
 
เขาเลือกที่จะสู้ต่อ แม้ดวงตาของเขาจะบอกชัดว่าเขาไม่ต้องการอีกแล้ว
 
"กบฎ" "ฆาตกร"
 
เสียงซุบซิบเซ็งแซ่
 
ใบหน้าเบื้องหลังฉันยังเรียบเฉย ดวงตาสีควันบุหรี่มองผ่านฉันไปโดยไม่จับจ้องที่จุดใด
 
/ปัง/ 
 
เสียงไม้กระทบไม้ดังก้องไปทั่ว ดับทุกเสียงที่กำลังว่ากล่าวเขา ดวงตาสีเทากลับมาจับจ้องที่ต้นกำเนิดเสียง
 
"ขอตัดสินให้ปล่อยตัวจำเลย"
 
เสียงรอบตัวกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่มีเสียงใดออกจากปากของเขา มีเพียงเสียงหายใจเข้าออก สงบนิ่ง ดวงตาด้านหลังของฉันกลับไร้แววลงอีกครั้ง แม้ขณะเคลื่อนผ่านฝูงชนไป 
 
ร่างกายของเขายังขยับ ฉันยังสัมผัสถึงชีพจรจากใต้จมูก แต่ดวงตาของเขาได้ตายไปแล้ว
 
 
-เสาตะเกียง-
 
สัมผัสของการเสียดแทงเข้าสู่ผิวหนังของสิ่งมีชีวิต ผ่านความร้อนและเหนียวของชั้นผิว ผ่านเครื่องในที่นุ่มหยุ่น เป็นสัมผัสที่แปลกใหม่ และประหลาด
 
แม้ของเหลวอุ่นที่ทะลักอาบร่างของฉันจะจางหายไปแล้ว แต่ฉันยังจดจำความรู้สึกนั้นได้อยู่
 
การพรากชีวิตเทวดาครั้งแรกของฉันและเขา
 
"ตามที่คุณต้องการ"

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาคล้ายไม่ทุกข์ร้อนกับสิ่งที่ต้องทำ แต่มือของเขาสั่นขณะไสปลายแหลมของฉันเข้าสู่ท้องของร่างเล็ก และยังสั่นจนกระทั่งตอนที่กลับถึงเอลิเซี่ยน
 
คำสั่งไม่ใช่ฆ่า แท้จริงหญิงคนนั้นเพียงต้องถูกจับกุม
 
สิ่งนั้นเป็นความจริงหรือไม่ฉันเองก็ไม่รู้ แต่มือที่จับตัวฉันอยู่เย็นเยียบลงทันที 
 
เขากำมือข้างที่จับฉันไว้แน่นขณะยื่นมืออีกข้างไปรับกระดาษใบเล็ก คนตรงหน้ายังพูดอะไรกับเขาอีกพักใหญ่ก่อนเดินจากไป
 
เมื่ออีกคนหนึ่งลับสายตา มือที่จับฉันก็แทบจะคลายออกในทันที ฉันล้มลงกระแทกพื้น พื้นนั้นแข็งกระด้าง ต่างจากเนื้อของสิ่งมีชีวิตโดยสิ้นเชิง ตะเกียงรับบทหนักหน่อย ดูเหมือนฉันจะต้องเปลี่ยนคู่หูอีกแล้ว
 
เขาก้มลงคล้ายจะหยิบฉันขึ้นมาอีก แต่กลายเป็นว่าเขาลงมานั่งกองที่พื้นกับฉัน มือสั่นระริกของเขาแตะลงบนตัวฉัน หนึ่งข้าง...สองข้าง... ก่อนใบหน้าของเขาจะก้มต่ำลงมาใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น จนฉันไม่สามารถเห็นสีหน้าของเขาได้อีกต่อไป 
 
"จงสงสัยต่อไป และขอให้โชคดี"
 
"ผม...ไม่อยากสงสัยอะไรอีกแล้ว ไอริส"
 
เสียงกระซิบแผ่วเบาส่งผ่านร่างกายของฉัน แต่ไม่ใช่ข้อความของฉัน
 
ฉันไม่ได้สัมผัสกับของเหลวบ่อยนัก และนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสของเหลวที่ออกจากดวงตาของเขา
 
 
-กระดาษ-
 
ฉันถูกส่งผ่าน มือต่อมือ จากมือคนที่จรดปากกาคนแรก มาถึงมือของเขา มือที่สั่นระริก เย็นเยียบ และชื้นไปด้วยเหงื่อ
 
ฉันถูกขยำจนยับเยิน จากนั้นก็คลี่ออกซ้ำไปซ้ำมา ก่อนถูกรีดให้เรียบในที่สุด
 
เสียงสะอื้น เสียงพึมพำ เสียงสบถก่นด่า ฉันอยู่กับสิ่งเหล่านี้จนกระทั่งเช้า
 
ฉันถูกส่งผ่านไปที่คนกลุ่มใหม่ เสียงพูดคุยโต้เถียงไปมาดังไม่หยุด มีเพียงเขาที่เงียบสนิท
 
ฉันถูกวางลงบนโต๊ะ คนกลุ่มใหม่และเขานั่งล้อมฉัน มีกระดาษใบใหม่หลายใบ ถูกขีดเขียน ขีดฆ่า ขยำทิ้ง เสียงคนพูดโต้ตอบกัน เสียงกรีดร้องเมื่อใครซักคนละสายตาจากฉันไปดูอะไรซักอย่าง เสียงร้องไห้ เสียงโวยวายอย่างตื่นตระหนก แต่ฉันไม่ได้ยินเสียงของเขาอยู่ในนั้น
 
มีเพียงเสียงปลอบประโลม กับสัมผัสที่ดูจะอ่อนโยนกว่าตอนที่เขาแตะต้องตัวฉันมากนัก มือคู่นั้นแตะลงบนไหล่ของคนหนึ่งในกลุ่มที่กำลังมีท่าทีหวาดกลัวและเสียขวัญ
 
"......"
 
เขากระซิบอะไรบางอย่างที่ฉันไม่ได้ยิน แต่ดูเหมือนนั่นสิ่งนั้นจะช่วยให้คนคนนั้นสงบลง
 
ฉันถูกล้อมด้วยคนกลุ่มเดิมอีกครั้ง หากคราวนี้จุดสนใจของคนในกลุ่มกลายเป็นคนที่เขาเพิ่งปลอบให้กลับมาเป็นปกติ คนคนนั้นหยิบฉันขึ้นก่อนพูดอะไรยาวเหยียดเกี่ยวกับรอยขูดขีดที่จารึกอยู่บนตัวฉัน ทุกคนส่งฉันผ่านไปมาอยู่พักใหญ่
 
"-----"
 
ฉันถูกเขาหยิบขึ้นมาอีกครั้งในที่สุด เขาเปิดปากพูดอะไรบางอย่างกับคนกลุ่มใหม่ด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนส่งฉันผ่านไปในที่ใหม่
 
" ถือกระดาษแผ่นนั้นไว้ให้ดี นั่นอาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเธอ "
 
ฉันถูกส่งเข้าไปในตะเกียงของเขา และจบหน้าที่ของฉันลงในที่สุด
 
 
-ประตู-
 
ฉันรอ รออยู่ในความมืด
 
ใครซักคนกำลังจะมาถึง ฉันสัมผัสได้ แสงรำไรสาดส่องเข้ามาในที่อันมืดมิดแห่งนี้
 
เร็วเข้า เร็วเข้า สิ่งนั้นรออยู่นานเกินไปแล้ว
 
คิดให้ออก คิดให้ได้ มาพาสิ่งนั้นออกไป สิ่งเล็กๆที่น่าสงสารนั่น
 
ฉันไม่อยากขวางกั้นสิ่งนั้นกับแสงสว่างอีกแล้ว สิ่งที่สวยงาม ฉันยังจำได้ สีเขียวมะกอกสะท้อนล้อแสงเป็นประกายระยิบระยับ
 
แต่ตอนนี้สิ่งนั้นกำลังแห้งเหือด ความมืดมิดในนี้กำลังพรากชีวิตไปจากสิ่งนั้น
 
[- - - - - - - - -]
 
พวกโง่! มัวแต่จ้องอยู่แบบนั้นมันจะได้อะไรขึ้นมา หมุนรหัสสิ! เปิดฉันให้ได้เสียที! 
 
พาสิ่งนั้นกลับไปสู่ที่ที่มันควรอยู่ได้แล้ว!
 
 
-ไพ่-
 
พวกเขาเจอฉันแล้ว 
 
พวกเขาดูตกใจ ยกเว้นแค่หนึ่งคน คนที่เข้ามาหยิบฉันออกไปจากความชื้นแฉะใต้สิ่งนั้น สิ่งที่เจ้าประตูหลงรักนักหนา มันไม่ได้มาอยู่ใต้นี้ มันไม่รู้หรอก ความชื้น ความเหนียวเหนอะหนะนี่มันแย่ขนาดไหน
 
อ้าว แล้วกัน คนคนนี้ก็ตกใจไม่แพ้กันนี่นะ ฉันรู้สึกได้ถึงชีพจรที่เต้นระรัวจากปลายนิ้วที่สัมผัสตัวฉัน มันเต้นถี่ยิบผิดกับเสียงที่เขาพูดกับคนที่เหลือ เจ้านี่สร้างภาพเก่งไม่เลว แต่หัวใจไม่เคยโกหกอยู่แล้ว แรงกดจากปลายนิ้วเพิ่มขึ้นตามแรงบีบ นี่คงเจียนหลุดเต็มทีแล้วกระมัง
 
คนที่ทิ้งฉันไว้คงพอใจ คนพวกนี้ตื่นอย่างกับหนูติดจั่น
 
เอ้า ตีความเสีย คิดเข้า ฉันทำหน้าที่ของฉันแล้ว ไม่ยากหรอกน่า
 
เจ้าประตูนั่นก็บอกหมดแล้วนี่?
 
 
-ใบประกาศ-
 
เศษฝุ่นเศษทราย ปลิวขึ้น และตกลงตามแรงลม คนพวกนั้นเดินผ่านหน้าฉันไปสองทีแล้ว ชุดที่แปลกจากคนท้องถิ่น สายตากวาดหาอะไรบางอย่างที่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ที่ท่องเที่ยว

ฉันเริ่มเบื่อกับการรอคอยแล้วสิ ฉันว่าสิ่งนั้นก็คงเบื่อเหมือนกัน
 
"ตรงนั้นครับ"
 
ร่างเล็กที่สุดในกลุ่มชี้มาทางฉัน ในที่สุดก็เห็นเสียที ถึงจะช้าไปมากก็ตาม
 
เอาล่ะ พวกเธอโดนเขาหลอกแล้ว
 
มองฉันให้ดี มองฉันให้เต็มที่ ฉันจะพาเธอไปที่ที่ถูกต้องเอง
 
 
-เชือก-
 
ฉันถูกผูกไว้กับสิ่งนี้เป็นเวลานาน
 
ผิวที่ขาวซีดกลายเป็นรอยบาดลึกด้วยฝีมือฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ แต่น้ำหนักที่ดึงรั้งทำให้ฉันจำต้องแนบกายเข้ากับผิวอันอ่อนนุ่ม
 
ตัวฉันชุ่มไปด้วยของเหลวจากสิ่งนี้ ของเหลวที่ยังคงไหลออกมาไม่หยุด
 
รีบมาเสียทีเถอะ ฉันไม่รู้จะรั้งสิ่งนี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหน อากาศในนี้เย็นและอับชื้นเหลือเกิน ฉันอาจจะขาดลงมาก่อนก็เป็นได้
 
"กรี๊ดดดดดดดดดด"
 
เสียงกรีดร้อง หืม? มากันแล้วหรือ มากันแล้วสินะ
 
เอาล่ะ เดินเข้ามา วิ่งเข้ามา รับน้ำหนักของสิ่งนี้ไปแทนฉันเสีย
 
"...คุณเพรย์ตัน ช่วย...พาท่าน กลับขึ้นไปที่เอลิเซี่ยนล่วงหน้าก่อนได้ไหมครับ?"
 
 
-หน้าต่าง-
 
มาแล้วล่ะ
 
มาแล้วเหรอ
 
ใช่ มาแล้ว แขกผู้มากับบัตรเชิญสีแดง
 
มาคนเดียวเสียด้วย...
 
ใช่คนนี้แน่เหรอ'
 
ใช่แน่ คนที่กล่องนั่นรออยู่ ไม่ผิดหรอก
 
อ๊ะ เดินเร็วขึ้นแล้ว เดินเร็วขึ้นแล้ว
 
หวา หน้าซีดจังเลยนะ จะล้มก่อนไปถึงไหมนะ
 
หวังว่าจะไม่ กล่องนั่นก็รอนานพอดูแล้ว
 
ขอให้พระเจ้าคุ้มครองนะ
 
-กล่อง-
 
ครั้งแรกที่เราเจอกัน เขายังพยายามดิ้นรนจะออกไปจากตัวฉัน ฉันไม่เข้าใจเลย ข้างนอกนั้นน่ากลัวกว่าในตัวฉันมากนัก ดีที่ร่างกายฉันแข็งแรงพอจะโอบอุ้มร่างที่เหนื่อยอ่อนนี้ไว้โดยไม่บุบสลายไปกับแรงต้าน
 
Just close your eyes
 
ของเหลวจากตัวเขา ไหลซึมผ่านเข้ามาที่ร่างกายของฉัน เปลี่ยนความแข็งกระด้างของผิวของฉันให้อ่อนนุ่ม แต่ไม่มากพอจะทำให้ฉันทรุดลง ฉันยังคงยืนอย่างมั่นคง โอบล้อมตัวเขาที่บัดนี้แนบตัวกับผิวกายของฉันโดยไม่ไหวติง
 
ฉันพยายามกักเก็บความอบอุ่นจากร่างกายของเขาไว้ภายในตัวฉัน แต่ก็ทำได้ไม่มาก ความอบอุ่นค่อยลดระดับลงเรื่อยๆ พร้อมๆกับแสงจากด้านบนที่ค่อยลับหายไปช้าๆ 
 
The sun is going down
 
แสงปรากฎขึ้นใหม่ และดับลงครั้งแล้ว ครั้งเล่า ร่างกายฉันดูดซับกลิ่นกายที่เริ่มชัดเจนขึ้นของเขา เรามีกลิ่นเดียวกัน อุณหภูมิเดียวกัน ความชื้นในเนื้อผิว
 
เราได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันในที่สุด
 
เขาผ่านอะไรมาบ้าง ฉันไม่มีวันรู้ได้ แต่หลังจากนี้ จะไม่มีใครทำอะไรเขาได้อีก ฉันจะปกป้องเขาไว้ จากคนเหล่านั้น จากโลกภายนอกที่โหดร้ายกับเขาเหลือเกิน
 
You'll be alright
 
No one can hurt you now
 
 ที่นี่มีแค่ฉันกับเขาเท่านั้น ใต้แสงที่สาดส่องลงมาจากเบื้องบน รอใครซักคนที่จะมาพาเราออกไปจากที่แห่งนี้ จนกว่าจะถึงตอนนั้น เขาจะปลอดภัยภายในร่างกายของฉัน 
 
Come morning light
 
/กึก.../  /กึก.../  /กึก.../
 
กระจกหน้าต่างกระซิบกระซาบกันเร็วไม่แพ้เสียงก้าวเดิน ดูเหมือนใครคนนั้นจะมาแล้วล่ะ 
 
You and I'll be safe...
 
/กึก/
 
 อีกอึดใจเดียว เราจะได้ออกไปด้วยกันแล้วนะ...
 
Even without a sound.
.
.
.
.
.
.
.
 
TBC in Chapter 4
 
 
******************
 
 
ก่อนอื่น กราบขอบคุณ @rikichan สำหรับความช่วยเหลือตลอดบทนี้นะครับ จริงๆคิดว่าต้องขอบคุณคนที่ทำมาก่อนด้วย แต่ไม่รู้ว่าริกิซามะปรึกษาใครบ้าง ถ้าได้เข้ามาอ่าน ก็อยากจะบอกไว้ตรงนี้ว่าขอบคุณนะครับผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน //คารวะ
 
แล้วก็ ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ ตอนนี้...ก็ยิ่งไม่รู้เรื่องกว่าตอนที่แล้วอีก //ทรุด เนื้อหาตอนนี้มันหนักหัวใจพอดูเลย ไม่อยากจะสปอล์ยคนที่ยังเล่นไม่ถึงนะครับมาเจ็บด้วยกันดีกว่า... สต๊าฟบีบหัวใจและหัวสมองมากครับ ทั้งรหัสที่ต้องไขและเนื้อเรื่องเลย เก่งมากครับ //ต่อยหมอนแล้วลงไปกราบงามๆ
 
ก่อนจะยาวไปมากกว่านี้ ก็ ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ที่ผ่านมานะครับ ผมเองก็ไม่ได้เข้าไปโรลทวิตเลย แถมย้ายถิ่นฐานด้วยก็เลยดองบล็อกคนอื่นๆไว้นานมาก ห่างเหินกับทุกคนจนกลายเป็นซิงเกิลเพลย์เยอร์ไปจริงๆแล้ว แต่หลังจากบทนี้จะเริ่มไล่อ่านแบบจริงจังล่ะครับ อยากเห็นบท3ของคนอื่นมากจริงๆครับ
 
แล้วเจอกันบทหน้าครับ

Comment

Comment:

Tweet

สื่ออารมณ์ได้ดีและอ่านเพลินมากเลยค่ะ
มาแบบเป็นการบรรยายจากสิ่งของด้วย แปลกดีค่ะ ชอบบบ
ถึงจะไม่ค่อยเห็นคุณเกลดรอปในทีแอล แต่จะรอติดตามต่อไปนะคะ

#6 By SnellSnail on 2013-10-17 17:13

มีอะไรให้ตื่นเต้นได้ตลอดเลยค่ะ ฟิคที่ผปค.คุณเกลแต่งเนี่ย เราชอบจัง บรรยายผ่านสิ่งของเหมือนสิ่งของมีชีวิต
เป็นกิมมิคที่เยี่ยมมากเลย
แปลกดีค่ะ เราไม่เคยอ่านการเดินเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่เราชอบมาก น่าสนใจดีค่ะ
แต่ละบทที่แต่งมีอะไรต่างกันทำให้ไม่น่าเบื่อ สุดยอดค่ะcry 
จะติดตามต่อไปนะคะ คุณเกลดรอปสู้ๆนะ!! เด็กๆPRDแข็งแกร่งอยู่แล้วค่ะ ฮุ่มมมม

#5 By Tatiana on 2013-10-15 08:36

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 3 (The Vestal Rat) แล้วค่ะ

#4 By PSE†Apocalypse on 2013-10-12 00:58

ยินดีด้วยค่ะ
ตัวละครของคุณผ่านเนื้อเรื่องหลักบทที่ 3 (The Vestal Rat) แล้วค่ะ

#3 By PSE†Apocalypse on 2013-10-12 00:55

โอ๊ยยยย ชอบมากเลยครับ!!!
ผมว่าเป็นการบอกเล่าโดยผ่านมุมมองที่เจ๋งมากเลย ชอบมาก โฮกกกกกกกก ;____; บทนี้มันโคตรจะเศร้าจริงๆครับ ฮือออออออ

#2 By train on 2013-10-11 20:31

/กราบ/....ฮืออออ..
มัน...บีบใจจังเลย..
ฮืออออออ

#1 By :-[R]i{ki}~~{[C]ha~n}-: on 2013-10-11 09:58

Recommend